• Banner-01.png
  • Banner-02.png
  • Banner-08.png
  • Banner-07.png
  • Banner-10.png
  • Banner-06.png
  • Banner-12.png
  • Banner-03.png
  • Banner-05.png
  • Banner-09.png
  • Banner-11.png
  • Banner-04.png

34.1 km, 06:19:19


Foto's: Google+ Album

Na de wandeling van de vorige keer, die geheel bestond uit verharde wegen, moet ik gedacht hebben dat het ook anders moet kunnen. En ik heb wederom een wandeling gemaakt waarvan met volle teugen genoten kan worden van de natuur.

Precies om 06:00 uur zet ik de auto neer op de hoek Boulevard en Rijnmond in Katwijk aan Zee. Het is nog lekker rustig met badgasten en dat is ook duidelijk te merken op het het strand. Tenminste, dat denk ik. Het is namelijk erg donker en zie geen hand voor ogen. Na een paar minuten komt het zicht redelijk terug en kan ik de waterlijn redelijk onderscheiden van de rest van het strand. Af en toe hoor ik een golf op me afkomen en doe ik uit voorzorg een paar flinke stappen naar links.

Na een eenzaam en donker uurtje wordt het een beetje licht aan de andere kant van de duinen. Druk kan je het nog niet noemen omdat ik nog niemand ben tegengekomen. Wel vreemd als je bedenkt hoe mooi het op het strand is rond dit uur van de dag.

Rond de klok van 8 uur, als ik bijna in Scheveningen ben, komen de eerste hardlopers in het vizier. Bij de Scheveningse-Pier word ik aangesproken door een Duits echtpaar (of stelletje) met de vraag of ik even een foto wil maken. Dat doen we natuurlijk voor onze oosterbuur.

Na de passage van de Scheveningse Pier kan de terugreis beginnen. Aan het einde van de Standweg (boulevard) ga ik het strand weer op maar besluit na een paar honderd meter toch via de duinen te gaan lopen. Het zand lijkt makkelijk lopen maar mijn spieren denken daar anders over. Als ik het duin over ben kom ik op het Zwarte Pad. Halverwege kom ik een vreemd gebouw om een heuvel tegen. Het lijkt op een bunker, maar daarvoor valt deze wel erg op. Het uitzicht over het Oostduinpark is geweldig. Vanuit de bossages stijgt de damp langzaam omhoog en geeft een beetje spookachtig beeld. Gelukkig staat er een dronken zwerver vlak bij me en hoef ik nergens bang voor te zijn. Snel weer naar beneden.....

Aan het einde van het Zwarte Pad kom ik toch weer uit op het strand. Hier kom ik een vrouw (weer een Duitse) tegen die ik onder de pier ook al was tegen gekomen. We raken in gesprek, voor zover de taal het toelaat, en lopen ongeveer een half uurtje samen op. De vrouw gaat weer terug naar Scheveningen, en ik loop via het Sparregat, de Oostduinen en Meiendel richting de Wassenaarseslag.

Het schijnt, dat lees ik later op een bordje, dat je helemaal niet mag komen. Ik vond het al zo vreemd dat nergens bordjes stonden of routes waren uitgezet. Zonder gebruik te maken van mijn GPS heb ik geprobeerd om in een rechte lijn naar de Wassenaarseslag te lopen. En ik moet zeggen dat dit goed gelukt is. Eigenlijk zou je in zo'n landschap wel uren willen lopen. Prachtige duinen, zandvlaktes en -verstuivingen, duinpannen en duinmeren. Nu denk ik dat het eigenlijk maar goed is dat daar geen mensen mogen komen. Dan blijft het tenminste zoals het nu is. Prachtig!

Als ik eenmaal op de Wassenaarseslag loop ben ik snel bij bij Hotel-Restaurant Duinoord en duik daar het duin weer in. Even weg van de drukte. Tja, de dagjesmensen zijn weer lekker aanwezig. Na een kilometertje mul zand ga ik maar weer langs het fietspad lopen richting Katwijk. Dit bevalt niet erg goed en besluit de laatste 3 km weer over het strand te gaan lopen.

Nu is het wel druk op het strand. Wandelaars (met of zonder hond), zonnende en zwemmende mensen, het moet allemaal niet gekker worden. Ik maak nog wat foto's en neem daarna een eindsprint naar de Boulevard. Vlak voordat ik bij de auto ben haal ik nog even een lekker ijsje. De dame achter de toonbank spreekt maar een paar woorden Nederlands (aardbei, banaan, chocolade en nog meer smaken), maar mijn verzoek om naar eigen keuze een ijsje te scheppen komt niet helemaal over. Dan maar in het Engels.

Na 34,1 kilometer met een gemiddelde waar ik het liever niet over wil hebben stap ik nu al met spierpijn in de auto. Het zand loopt toch wel zwaarder dan ik dacht. En als je er dan eens 25 km doorheen worstelt is het helemaal zwaar.


DaGaroete Hans.